Оригинальное название — «Tolv Melodier (Vinjesangene)».
Автор текста — Осмунд Улавссон Винье.
1. Guten / Мальчик
2. Våren / Весна
3. Den særde / Раненые сердца
4. Tytebæret...Читать дальше
Симфонический оркестр BBC
Оригинальное название — «Tolv Melodier (Vinjesangene)».
Скачать нотыАвтор текста — Осмунд Улавссон Винье. 1. Guten / Мальчик 2. Våren / Весна 3. Den særde / Раненые сердца 4. Tytebæret / Брусника 5. Langs ei å / Рядом с потоком 6. Eit syn / Видение 7. Gamle mor / Старая мать 8. Det første / Во-первых 9. Ved Rondane / По Рондане 10. Et vennestykke / О дружбе 11. Trudom / Верность 12. Fyremål / Цель Оригинальные вокальные тексты 1. Guten — Осмунд Улавссон Винье Du ferer vidt og du verdt trøytt og Foten skjer. Du græt, so Puta ofte bløytt af Taarer er. Med dette Salt du vaskas ut, til dess du fær i deg den sleipe, hvasse Lut, som Livet tvær. Daa veit du, hvad det segja vil, at døy ifraa det, som Ein lagde Hugen til og Elsken paa. Det Grøne saag du krullas turt, som Blom til Høy det Mindste var; hun visnat burt di Ungdoms Møy. Dersom du ikkje sviken var so mangein Gang, du Kjærleik aldrig sunget har med rette Sang. Du på Ruinerne maa staa af Livet dit, først rigtig daa du ret kan sjaa ikring deg vidt. 2. Våren — Осмунд Улавссон Винье Enno ein Gong fekk eg Vetren at sjaa for Vaaren at røma; Heggen med Tre som der Blomar var paa eg atter saag bløma. Enno ein Gong fekk eg Isen at sjaa fraa Landet at fljota, Snjoen at braana, og Fossen i Aa at fyssa og brjota. Graset det grøne eg enno ein Gong fekk skoda med Blomar; enno eg høyrde at Vaarfuglen song mot Sol og mot Sumar. Eingong eg sjølv i den vaarlege Eim, som mettar mit Auga, eingong eg der vil meg finna ein Heim og symjande lauga. Alt det som Vaaren imøte meg bar, og Blomen eg plukkad', Federnes Aander eg trudde det var, som dansad' og sukkad'. Derfor eg fann millom Bjørkar og Bar i Vaaren ei Gaata; derfor det Ljod i den Fløyta eg skar, meg tyktest at graata. 3. Den Særde — Осмунд Улавссон Винье Mitt hjarta har vore i livsens strid, og mangt eit sår hev det fengi; det låg sjukt og sårt i so mang ei rid, men endå har det til denne tid frå leiken med livet gjengi. Men ær på ær etter sår på sår der er på kvar einaste sida, og upp dei brjota kvar evig vår, når lauvet spretter og isen går og gauken gjeler i lida. Men blomar bløma i desse ær, og blømande blom er tåret. Det soleis også med jordi er: når regn og dogg ho frå himlen fær, so veksa blomar i såret. 4. Tytebæret — Осмунд Улавссон Винье Tyteberet uppå Tuva voks utaf ei liti Von. Skogen med si grøne Huva fostrar mang ein raudleitt Son. Eingong seint om Hausten lagde liten Svein til Ber-Skogs ut: "Raudt eg lyser," Beret sagde, "Kom åt meg, du vesle Gut. Her ifrå du må meg taka: mogjet Ber er utan Ro. Mal meg sundt, at du kan smaka Svala drykken af mitt Blod! Mognar du, so vil du beda just den sama Bøn som eg. Mogjen Mann det mest må gleda, burt for Folk å gjeva seg." 5. Langs ei å — Осмунд Улавссон Винье Du skog! som bøyer deg imot og kysser denne svarte å, som grever av di hjarterot og ned i fanget vil deg få. Lik deg eg mang ein munde sjå og allerhelst i livsens vår, at han den handi kyste på, som slog hans verste hjartesår. 6. Eit syn — Осмунд Улавссон Винье Ei Gjente eg såg, som gjorde meg fjåg, det var, som eg det skulde drøyma. Eg såg meg så sæl, eg minnes der vel: eg aldrig det kjem til å gløyma. Som nagla eg stod og raudna som Blod, det gjekk for Øyra mit som Lundar; eg såg henne der, eg såg henne der, eg såg henne best når eg blundar. Om Let og om Lag og Andletets Drag, og all hennar Venleik og Sæla, og Augo som brann, eg seia ei kan: eg ser det, men kan inkje mæla. Eg fær det vel sjå, men aldrig kan få! Hvi syna seg for meg ho turvte? So ljos og so rein som Soli ho skein, men borte og borte og borte! 7. Gamle Mor — Осмунд Улавссон Винье Du gamle Mor! du sliter arm, so Sveitten er som Blod, men enddå i dit Hjarta varm, og du meg gav min sterke Arm og dette ville Mod. Du turka Tårer af mit Kinn so mang ein Herrens Gong, og kyste meg som Guten din og bles meg uti Barmen in min sigerfulle Song. Og gamle du, du gav til meg mi mjuke Hjarterot, og difor må eg elska deg, kvar helst eg vankar på min Veg, om so på villand Fot. 8. Det fyrste du har å gjera — Осмунд Улавссон Винье Det fyrste du har å gjera, Mann, det er å døy, når ikkje du længer elska kan den fagre Møy. For då er det ute med spræke Gut og Mannes Værd, for då er Livet alt brunni ut, det Oske er. Og derfor stødt som det beste galdt eit Hjartelag, Og derfor Mannen han elskar alt til Døyan Dag, Og lever der Nokon, som ikkje Liv af Kjærleik saug, då gjeng han atter og sviv og sviv som bleike Draug. 9. Ved Rondane — Осмунд Улавссон Винье No ser eg atter slike fjell og dalar som dei eg i min fyrste ungdom såg, og same vind den heite panna svalar; og gullet ligg på snjo som før det låg. Det er eit barnemål som til meg talar, og gjer meg tankefull, men endå fjåg. Med ungdomsminne er den tala blanda: det strøymer på meg, so eg knapt kan anda. Ja, livet strøymer på meg som det strøymde, når under snjo eg såg det grøne strå. Eg drøymer no som før eg altid drøymde, når slike fjell eg såg i lufti blå. Eg gløymer dagsens strid som før eg gløymde, når eg mot kveld av sol eit glimt fekk sjå. Eg finner vel eit hus som vil meg hysa, når soli heim til notti vil meg lysa. Alt er som før, men det er meir forklåra, so dagsens ljos meg synest meire bjart, og det som beit og skar meg so det såra, det gjerer sjølve skuggen mindre svart; sjølv det som til å synda tidt meg dåra, sjølv det gjer harde fjellet mindre hardt. Forsona koma atter gamle tankar: det same hjarta er som eldre bankar. Og kver ein stein eg som ein kjenning finner, for slik var den eg flaug ikring som gut. Som det var kjemper spør eg kven som vinner av den og denne andre håge nut. Alt minner meg; det minner, og det minner, til soli burt i snjoen sloknar ut. Og inn i siste svevn meg ein gong huggar dei gamle minne og dei gamle skuggar. 10. Et vennestykke — Осмунд Улавссон Винье Tro ei Venner, Om du kjender End dem aldrig så, En af disse mine, vogt dig du for dine, tog den Gjente, som jeg kjendte Og tog Sigte på. Han tog "Fuglen". Jeg er Uglen Siddende på Kvist. Mange ere fløjne Bort med blanke Øjne Fra mig Gamle, Som må famle Uden Ro og Rist. 11. Trudom — Осмунд Улавссон Винье Guds rike er eit fredens rike, men det til ufred vendest om. Der førest strid forutan like, so nåden fær så lite rom. Dei beste livet lata må fordi dei meir enn andre sjå. Gud vil oss endå nådig hyrda, og sist frå vilska få oss bort; han veit, at om vi broder myrda, so for hans skuld det alt vert gjort, i nåde den han tenkjer på, som drap for himlen sjølv å få. 12. Fyremål — Осмунд Улавссон Винье Vegen vita, på villstig venda, fram å fara og ferdi enda: vi mot målet må soleis halda, elles vil vi på vegen falla. Enn eit år over bratte bakkar, haug og hamrar og håge slakkar, fjell og fjøre og fjord som bryter, flod som fløymer, og foss som tyter, må vi vandra og vegen fara. Måtte makti og mergen vara! Kom då, snille! vi slita saman. For den gilde er gant og gaman. Trygt og trufast vår norsk vi tala. Med det same slags mål vi mala. Vegen vita, på villstig venda, fram å fara og ferdi enda: vi mot målet må soleis halda, elles vil vi på vegen falla. Enn eit år over bratte bakkar, haug og hamrar og håge slakkar, fjell og fjøre og fjord som bryter, flod som fløymer, og foss som tyter, må vi vandra og vegen fara. Х Свернуть 
|
||
